من آمدم طرفت بی جهت به خانه ی تو  

دری دگر زده ام جای درب خانه ی تو  

تو هر کجا که تو یی شایدم همان باشی  

کسی شبیه تو یا شکل دلبرانه ی تو  

من آمدم بنشینم به پای آن حرفی  

که بی بهانه گرفته ست او بهانه ی تو  

به کوچه تکیه کنم یا درخت یکسان است  

چرا اجازه ندارم   ؟       چرا که شانه ی تو ! 

و من شبیه تو لجباز عاشق و تنها  

و من که خسته از این راه خود سرانه ی تو  

تو دل سپردی و بردی و بی هوا جاماند  

کنارپنجره دستم به زیر چانه ی تو  

دنیا مرا از عاشقی هایت جدا کردست  

از های هوی دلبری هایت جدا کردست  

من نه  ولی دستان سردو گرممان را  

بی شک همین ناباوری هایت جدا کردست  

افسون چشمان تو هر خوش باوری را  

از عصمت و پیغمبری هایت جدا کردست  

لب های من با بوسه های پرپر خود  

گلبرگ های روسری هایت جدا کردست  

رخسار امروز تو مرز چهره ات را  

از عکس های دختری هایت جدا کردست  

لبخند آخر را دل تو هر چه باشد  

از خنده های سرسری هایت جدا کردست

وقتی که می چینی دل سنگم کنارت

قِل می دهی پاییز را تا در بهارت  

گلبرگ ها غم های من را پس بگیرند

تا کم شود شاید غمی از روی بارت  

دارو ندارمن همین غم های شادند

دارو ندارمن شده دارو ندارت  

یادت بیارم اشک هایت زیر باران

یادمن و یاد تو و قول و قرارت ؟  

گاهی که می کندی تو گیسو های شب را

تا غصه از گیسو کَنَد تار ستارت  

تنهاترین مردی که لیلای خودش بود

چیزی شبیه تو شبیه روزگارت  

پرسید از من ، از تو و از ماجرایِ

افتاده در کنج غروب چشم تارت  

مانند یک گنجشک یک گنجشک خوشبخت

لیلا قبولم می کنی باشم کنارت ؟

این روزها که هی الکی زور می زنم  

بر شعر های طنز خودم سور می زنم  

دارو ندار و حرف دلم ته کشیده اند  

هی حرف های مبهم و بلوور می زنم 

دیگر مرا که حال و هوای ترانه نیست  

پس با گلوی تنگ تو شیپور می زنم   

یک شب که خواب بودم و محشر به خواب من  

بس لخت دیدم و خودمم عور می زنم  

پس پا گذاشتم به فرار و یواشکی  

دیدی به زیر چشم به آن دور می زنم  

وقتی که چشم های تو از رو نمی روند  

بر چشم های هیز تو کافور می زنم 

من دیر حالیم شدو دیدم به چشم خود  

خمرم زدست رفته و وافور می زنم   

حاجی بهشت یکسره کرده بنام و من  

حوری شبیه شعر خودم تور می زنم   

وقتی جدال حاجی و شاعر تمام شد  

زیرآب هر چه شاعره بد جور می زنم   

شعر : مهران توکلیان

 ....................................................................... 

 http://www.fatima-m.persianblog.ir/

طنز رازی در شعر حافظ

"بنا به روایت های هندی، سخن دارای نیروی سحر انگیز است که می تواند دانایی را از اندیشه به عمل آورد. این نیروی جادویی که منتره نامیده می شود،در وداها و در ادبیات هندی،نمایانگرکلام مقدس است و قدرت آن به انجام رساندن اعمال جادویی از طریق گفتار است."به نظر شما جادوگر سخن ایران زمین کیست؟رند عالم سوز این معرکه چه کسی می تواند باشد؟عیار بی پروای سخن پارسی چه کسی است؟ به راستی سحر انگیزتر از سخن خواجه شیراز،در ادبیات ایران سراغ دارید؟ یا می شناسید؟خواجه توانسته است با زیرکی، وبا جادوی گفتارش، نسلهای نسل را از هر طبقی اسیر خود کند و هر کس را به هر بهانه و هوسی عاشق خود نماید.

به شعر حافظ شیراز می رقصند و می نازند

سیه چشمان  کشمیری  و  ترکان سمرقندی

برآن شدم تا در این مجال اندک و در این تنگنای زمان، به یکی از شگردهای اویعنی طنز، آن هم نه بطور اجمال بل به صورت سطحی و گذری،نگاهی اندازم. باشد شاید وقتی دیگر به مدد نفس مسیحایی خواجه تکمیل گردد.از دیرباز طنز به عنوان تاثیر گذارترین وبرنده ترین سلاح در دست نویسندگان و شاعران پارسی گوی بوده است. طنز با نشان دادن بخشهایی از درد های جامعه که برای ما طبیعی و روزمره جلوه کرده است می کوشد با بزرگ وکوچک نمودن واقعیت، احساس خنده، شگفتی وشادی را در ما ایجاد کند.طنز قهقهه نیست، لودگی نیست، لبخندی است از سرتاسف وتتبه؛ در حقیقت لبخند در طنز از سر تفکر است نه بی قیدی.

طنز رابطه ای تنگاتنگ با شرایط اجتماعی ومکانی وزمانی دارد، هر چه فضای جامعه اختناق آمیزباشد، هرچه خفقان بیشتر بر اندیشه وفکر اندیشمندان چنگ اندازد، هر چه اداره های سانسور و حذف قدرت فرآوان تری داشته باشند، رویکرد به این طرز بیان وسخن بیشتر خواهد شد. نه کلام، بلکه در هنرهای دیگر نظیر نقاشی، سینما و.... نیز تجلی پیدا خواهد کرد. اما اغلب طنزهای اجتماعی وسیاسی دوام چندانی پیدا نخواهند کرد و در قالب مکان وزمان خود محصور می گردند و چه بسا با تحول وتغییر و دگرگونی اجتماع از بین روند. نمونه های آن در ادبیات فارسی فراوان است، سوزنی سمرقندی یکی از آن نمونه هاست. اندک آثاری این بخت را پیدا می نمایند که تا سالها پس از خلقشان ماندگار شوند و محدود اثرهایی این شانس را می یابند که تا قرنها تاز گی خود را حفظ نمایند. موش وگربه عبید زاکانی یکی از این آثار خوش اقبال است. اما در شعر حافظ موضوع فرق دارد. نگاه حافظ به طنز وبه کارگیری آن اعجاب آور وتحسین برانگیز است. او توانسته است علاوه بر بیان درد اجتماع خود از قید زمان ومکان بگریزد و هر روز تر وتازه تر گردد.تصویری که حافظ در ابیات طنز آمیزش ارائه می دهد بدیع، زیبا، عاری از هر گونه تکلف، صریح، برنده ونافذ است

و روز های آخر عمر  

        هنگامه ی آخرین نماز

              پیشانیم سجده می کنند به چشمانت  

                        و گیسویت را حلقه حلقه تسبیح می کنم  

                                   سبح لله ما فی السماوات وما فی الارض  

                                          یا الله ... یا تو ... یا لیلا

تکلیفم کرده اند از آسمان  

در آستانه ۱۹ سالگی  

ریاضت چهل سال ندیدن چشمان تو  !!

شب هایی که خوابم نمی برد

عبادتم را کل می زنم  

عبادتی شبیه خیرگی به تذهیب های آشفته قرآن  

میخواهم گل های بین مفاتیحم را یاسی کنم  

به نیت درد های دختر آن پیرزن کوچه نشین ...

می خواهم تو را دست نخورده باقی گذارم  

میان کهنه ترین الفبای عاشقی  

تا آنزمان که ۴۰ ساله شدم بیداد کنم  

من عاشقم  

چرا که در ۱۸ سالگی کسی حرفم را باور نمی کند  

باور نمی کنم از سرم برود  

همان را که می خواهم در ۴۰ سالگی فریاد زنم 

دلم همچون کبوتری چشم به راه

 پشت شیشه ای که باران می خورد جل جل

هی نوک می زند

هی نوک می زند

هی نوک می زند خاطراتت را