دنیا مرا از عاشقی هایت جدا کردست  

از های هوی دلبری هایت جدا کردست  

من نه  ولی دستان سردو گرممان را  

بی شک همین ناباوری هایت جدا کردست  

افسون چشمان تو هر خوش باوری را  

از عصمت و پیغمبری هایت جدا کردست  

لب های من با بوسه های پرپر خود  

گلبرگ های روسری هایت جدا کردست  

رخسار امروز تو مرز چهره ات را  

از عکس های دختری هایت جدا کردست  

لبخند آخر را دل تو هر چه باشد  

از خنده های سرسری هایت جدا کردست